Zoals velen van jullie vast al weten trainen Mario en ik veel en regelmatig met onze honden. Vaak gewoon op ons eigen land of in de landen van bevriende boeren in de omgeving. Met die trainingen leiden we onze retrievers en die van onze klanten op tot goede apporterende jachthonden, zowel voor de praktijk jacht als voor de competitie. Onze borderscollies trainen we met onze schapen. Zij helpen Mario met het verplaatsen van onze schapen en soms helpt hij ook in buurt daarmee. Naast deze trainingen trainen we ook onze honden voor een andere honden sport; namelijk dogdance. Ook dit trainen we veel op ons eigen terrein maar aangezien deze wedstrijden altijd binnen zijn, trainen we ook af en toe in de feestzaal van Charras. Zodat onze honden ook gewend zijn aan binnenlocaties. Al eerder werd Gwen met haar Vidar geselecteerd voor het Frans kampioenschap, ook wel Grand Prix de France genoemd. Met haar destijds behaalde 4e plek mocht ze samen met Vidar het Franse nationale team versterken en in Parijs meedoen aan het wereldkampioenschap van 2021???.  Samen met het Franse team werden ze toen wereldkampioen in Heelwork To Music. Binnen de dogdance heb je twee disciplines namelijk Heelwork To Music en Freestyle. Het grote verschil is dat Heelwork To Music 12 posities aan je vastgeplakt bevat (de hond mag nooit meer dan 50 centimeter van je been afwijken) en Freestyle juist heel veel vrije trucjes op afstand. Freestyle is vaak voor het publiek leuker om te zien en geeft meer spektakel. Heelwork To Music vraagt echter veel meer focus en concentratie van de hond en is veel preciezer. In beide disciplines is het de bedoeling dat samen met je hond op de muziek beweegt en het thema van je gekozen nummer uitdraagt in je routine. Het is dus eigenlijk een hele creatieve manier van absolute gehoorzaamheid en samenwerken vanuit verbinding. Dit past goed bij ons en de positieve train methodieken waar wij graag mee werken. Wij zien graag dat onze honden graag met ons WILLEN samenwerken en niet zo zeer MOETEN samenwerken met ons. Dit geld voor alle trainingen die we geven en resulteert in vrolijk blije gemotiveerde honden die net zo graag met ons werken als wij met hun.

Dit jaar lukte het zowel Mario met Laoghaire als ik wederom met Njordi om ons te plaatsen voor het Frans kampioenschap ofwel de grand prix de France. Om dit te bereiken moet je gedurende het jaar op minimaal 3 wedstrijden met verschillende juryleden een excellente score behalen in de klasse waar je zit. Voor Mario en Laoghaire was het de eerste keer in de Novice klasse en voor Njordi en mij was het de tweede keer, maar de eerste keer in de allerhoogste Avance klasse. Tussen het zelf lesgeven aan mijn klanten door en voor Mario tussen het hovenieren door, werd er dus hard getraind aan onze routines. Een beetje zenuwachtig maar toch ook vol vertrouwen reden we dan ook 10 oktober naar Auchy sur Mines in Noord Frankrijk waar dit jaar het GPF plaatsvond. Daar aangekomen mochten we de zaal verkennen en onze muziek soundchecken. Mario en Laoghaire deden dit super goed en voelde zich prima thuis op de wedstrijd locatie. Voor Njordi was dit helaas niet het geval, hij vond alles heel erg spannend. De vloer was wat glad, heel veel echo en lawaai in de hal en heel veel geurtjes  die hem afleiden. Pfffff, als de twee competitie dagen ook zoveel indruk op hem zouden maken zou het niet makkelijk voor ons gaan worden. Ik nam dan ook mijn tijd om hem vertrouwd te laten worden met de ambiance en wist dat het voor ons beiden hard werken zou worden om hem gefocust op mij te houden. Na een goede nacht slapen mochten Mario en Laoghaire op zaterdagochtend in de novice klasse hun routine laten zien. Geheel volgens de clip van Queen beelden ze het nummer “i want to break free” uit. Dit leverde uiteraard veel lachende gezichten op. Ze deden het zo goed samen voor de aller eerste keer op zo’n groot kampioenschap. De zondag ging helaas wat minder soepel voor ze omdat Laoghaire als echt border collie steeds mij opzocht en dus minder focus had voor Mario dan de zaterdag. Daar moeten we dan ook komend jaar hard op trainen. Njordi en ik waren beide dagen pas helemaal aan het einde aan de beurt omdat ze starten met de Novice klasse, daarna de Intermediaire klasse en dus als laatste de Avance klasse. Gelukkig konden we in de omgeving wel tussendoor lekker met ze wandelen anders zou zo lang wachten voor energiebommetje Njordi niet te doen zijn. Gezien zijn angst voor de hal en vloer van de dag ervoor koos ik ervoor hem zo lang mogelijk lekker buiten bij me te houden en hem volledig op zijn beloonballetje te laten focussen. Met die focus maar uiteraard zonder zijn balletje (je mag niet meer belonen in de ring op dit niveau) gingen we de ring in om onze Viking routine samen te dansen. En het lukte zowaar nog heel redelijk om zijn vertrouwen en focus op mij gericht te houden, maar pffff wat was ik zenuwachtig. Zondag ging na een startfoutje zelfs nog een beetje beter. En dan is het wachten op het puntengemiddelde van de beide dagen, terwijl we onderwijl uiteraard genieten van alle prachtige routines (80 stuks) van onze dogdance collega’s die langskwamen. Mario en Laoghaire eindigde in een mooie middenmoot in zijn enorm grote klasse van 33 deelnemers. Ennnn tromgeroffel: Njordi en ik mochten op het podium plaatsnemen op een hele mooie 3e plek. We werden de 3e beste van Frankrijk, hoe gaaf is dat?! Daarmee zit ik dus wederom in het Franse Nationale Team en mag ik wederom Frankrijk vertegenwoordigen op het Europees en op het Wereldkampioenschap. Dus Hongarije en Finland, Njordi en ik komen eraan hoor! Nooit had ik gedacht, na Vidar, dit niveau met een andere hond weer te kunnen behalen. Zeker niet met Njordi, die zoveel meer een op de omgeving gerichte jachthond is dan Vidar was. Een diepe buiging dan ook voor hem dat hij dit voor mij heeft kunnen doen. Net als Vidar mag ook hij zich nu dan echt een “Dansende Jager” noemen. We zullen dus ook in 2025 weer hard trainen en zijn blij dat dit ook dan af en toe kan en mag in de feestzaal, en uiteraard zullen we ook komend jaar weer graag de kinderen en ouderen van Charras en omstreken blijven verblijden met af een toe een mooi optreden. Want de glimlachen die dat oplevert betekenen minstens zoveel voor ons als het behalen van mooie prijzen en titels. We doen graag wat goeds voor anderen met het mogen delen van onze passie… de liefde voor onze dieren.
Gwen & Mario
​Les Chiens Sportives