< Klik op de afbeeldingen om ze te vergroten >
|
Ik schreef en schrijf dit dagboek omdat het misschien anderen, die in eenzelfde situatie komen, steun kan geven. Omdat Vidar altijd velen heeft weten te inspireren en steunen. Hij kan met zijn verhaal misschien ook in deze zo ontzettend verdrietige tijd toch ook nog anderen helpen, al is het maar in troostende herkenning voor sommigen.
28 Augustus 2023, 11 uur 28… de wereld stond even stil. Waar ik bang voor was, werd in de uitgesproken woorden door de dierenarts bevestigd. Dit kon en mocht toch niet waar zijn. Niet bij mijn zielehondje, niet zo jong toch. Waarommmmm en toen werd het grijs. Grijs van de tranen en grijs van de sombere gedachten. Als paraveterinair wist ik natuurlijk dat overal opgezette, niet pijnlijke lymfeklieren eigenlijk maar drie opties geeft: een tekenziekte, een auto-immune ziekte, of Maligne lymfoom, en helaas was die laatste de diagnose. Bij een ontsteking zijn meestal niet alle lymfklieren betrokken, maar slechts degene dicht in de buurt van de ontsteking. Na de grijsheid van het moment heb ik me vastgebeten in het uitzoeken wat er voor Vidar en zijn type maligne lymfoom waardige levensverlengende opties waren. Ik ben hiervoor zelfs een maand naar Nederland gereden met hem, omdat ik daar in mijn veterinaire netwerk kon sparren met de beste dierenartsen en oncologen. Zoals Maurice van Zandvliet en de reeds gepensioneerd opperhoofd Oncoloog Eric Tekske. Wanneer het om zo iets belangrijks gaat, is het toch ook echt fijn en vertrouwd om dit in je moederstaal te kunnen doen. Alles kost je al genoeg energie, en dan ook nog energie steken in alles goed begrijpen en uitleggen in de Franse taal, was me gewoon te veel. Echter woon en werk ik natuurlijk wel in Frankrijk, en moest ik me dus ook wel degelijk verdiepen in hoe eventuele levensverlengende behandelingen daar in hun werking gaan. |
En dan heb je alles uitgezocht wat er internationaal op het gebied van de reguliere en aanvullende zorg mogelijk is om je maatje een nog zo mooi, lang en kwalitatief zo goed mogelijk einde van zijn leven te geven. Dan wordt je geacht de wijsheid te hebben om binnen die opties datgenen te kiezen wat voor jouw maatje de beste laatste tijd samen met jou gaat geven. Wat een hel was het om dit voor een ander wezentje te beslissen. Want gaan we voor de optie met de kans op nog zo lang mogelijk leven, maar waarbij we regelmatig meerdere dagen niet bij elkaar kunnen zijn, of durven we voor een waarschijnlijk korter maar wel altijd Samen Leven te kiezen. Na veel slapeloze nachten, en heel veel met familie en vrienden praten, die mij en Vidar goed kennen, durfde ik uiteindelijk te kiezen voor altijd Samen zijn in de tijd die ons nog restte. Die keuze gaf, eenmaal gemaakt, letterlijk en figuurlijk weer lucht, en mijn inmiddels aanhoudende dunne ontlasting verdween ook. Mocht ik nog in Nederland hebben gewoond, dan had ik wellicht wel voor chemotherapie gekozen, omdat je daar je vriendje na toediening - waar je bij blijft - gelijk weer mee naar huis mag nemen. Later die maand bleek wel mijn bloeddruk chronisch veel te hoog te zijn geworden door alle spanningen, en moest ik daarvoor zelf medicatie nemen, en ontspannings- ademhalingsoefeningen gaan doen. Wat kan mentale stress toch veel met je fysieke gestel doen.
Ter afscheid van de Nederlandse Dogdance wereld mochten we vlak voor ons vertrek nog één maal Samen dansen in Nederland. Samen met en op "The love of my life" op het Europees kampioenschap. Emotioneel heel zwaar, maar tevens zo mooi en goed om dit in deze warme familie te mogen doen, in mijn moederland waar ik deze mooie sport met mooie lieve mensen met Vidar leerde kennen. Hij werd geëerd als dansende jager door aan het einde van zijn routine overladen te worden met tennisballen.
Zijn blije koppie toen hij al die ballen de ring in zag komen was onbetaalbaar! Zo ook de fantastische mini-Nimrod die twee lieve jachtcollega's voor hem en mij organiseerden, waarin we ook nog eenmaal in die setting mochten schitteren, zal ik nooit vergeten....ons Samen Leven was nog lang niet klaar! En zo keerden we na een maand uitzoekwerk en eerste behandelingen, met mooie dierbare herinneringen en een plan van aanpak terug naar Frankrijk... naar Mario, naar de andere diertjes, naar huis.
Onze behandeling voor zoveel mogelijk kwalitatieve levensverlenging ging bestaan uit een aantal enzyminjecties (I asparaginase), die weinig belastend zijn voor de hond, slechts voor de portemonnee... Maar dat doet er niet toe wanneer het om het leven van je beste vriendje gaat. Daarnaast hebben heel veel van wat de natuur* biedt in de remming van kanker gegeven, en om de twee maanden osteopatie. Tot op de dag van vandaag ben ik heel dankbaar voor de lieve donatie-actie die voor Vidar op gang kwam, waardoor er in ieder geval één zorg van mijn schouders viel. Vidar was uiteraard in Nederland verzekerd, maar daar heb je in Frankrijk dus niks aan. Maar die zorg werd ons dus liefdevol ontnomen, want samen met onze gespaarde centjes voor de toekomstige verbouwing van de Gite konden we hem nu de zorg geven die we hem graag wilden geven 🙏.
Naast deze medische zorg bestond onze behandeling uit Samen Leven, en dit in al zijn vele gezichten en facetten. Samen doen waar we goed in zijn, Samen doen wat we leuk vinden, Samen uitrusten, Samen dansen, Samen knuffelen, Samen jagen, Samen lesgeven, Samen filmpjes opnemen, Samen nog heel veel meer herinneren maken. Samen lachen, Samen huilen, kortom meer dan ooit waren we "Samen één", zoals al 9 jaar onze affirmatie is en altijd zal blijven. Daarbij hoort ook dat Mario en ik sommige dingen niet meer doen voorlopig, want alleen-zijn geeft Vidar altijd al veel spanning en past ook niet in onze gekozen strategie. Dus doen we zolang we nog krijgen, alleen nog maar alles samen en is hij nooit meer zonder mij aan zijn zijde. Dat ik daarmee mezelf, Mario en soms ook de andere dieren wat ontzeg, is even niet anders, onze en hun tijd komt wel weer. Dit is hoe ik het nu graag wil en wilde doen met en voor mijn zielmaatje. Maar ook sommige voor mij belangrijke evenementen moest ik cancelen. Zo selecteerden we ons wederom voor de grote prijs van Frankrijk, het Europees kampioenschap, het Wereldkampioenschap, veldwedstrijden en later ook het Workingtest seizoen, en zeiden we die allemaal af. Niet omdat Vidar daar niet van geniet, maar omdat de reizen er naartoe, de verblijven zo ver weg zijn van de ons inmiddels bekende dierenartsen en specialisten. De spanning, al is die nog zo positief rondom dit soort grote wedstrijden, het leek me allemaal niet goed voor hem in de huidige situatie. Moeilijke keuzes die ook Njordi aangingen, want ook die had zich voor een aantal van deze mooie evenementen geselecteerd. Maar welbeschouwd strelen wedstrijden en resultaten vooral mijn ego, en beleven Vidar en Njordi net zo veel plezier aan de trainingen lekker dicht bij huis. Dus lieten we de reële kansen op Frans kampioen heelwork to music en een finale plek op een EK en WK, en een eerste toller met een veldwerkkwalificatie in Frankrijk liggen, en kozen we voor zo min mogelijk zorgen en spanning. Achteraf was hij misschien best nog zowel fysiek als mentaal in staat geweest mee te doen, maar wie weet wat dat had gedaan in het hele proces. Voor mij dus moeilijke zure keuzes, maar genomen uit liefde en dus geen spijt van. En uiteindelijk zijn de kleine dingen in het leven zo veel grootser en belangrijker gebleken en de herinneringen die we daarmee maakten onuitwisbaar belangrijk!
Tot ons grote geluk, en volgens de specialisten onmogelijk, lapte Vidar de 6-8 weken prognose aan zijn witte laarsjes, en werd ons in Januari door de Franse echospecialist en oncoloog verteld dat de kanker in remissie was. Vol ongeloof en met tranen van geluk vierden we met Vidar ons feestje in Bordeaux. Uiteraard konden de reguliere specialisten niet verklaren hoe dit zonder chemotherapie mogelijk was, maar wij kenden inmiddels de kracht van de natuur en het in grote liefde Samen Leven.
Er viel op dat moment een grote last van mijn schouders, want ik had dus blijkbaar de juiste keus gemaakt voor mijn vriendje, en ging hier nu dan ook met vol vertrouwen mee door. Natuurlijk bewust dat remissie niet hetzelfde is als genezen, maar we wisten dat genezen sowieso niet zou kunnen bij deze vorm van kanker. Dus zoveel mooie intense extra tijd was een groot cadeau. Stiekem hoopten we dat Vidar dan ook nog met ons mee zou mogen naar ons zo dierbare Vlieland, met mij zo even dierbare familie. Eind maart dat zou ruim 6 maanden na de diagnose zijn. Ook die wens werd vervuld, en wat hebben we daar met elkaar heel bewust van hem genoten, en hij van en met ons. We dansten en jaagden letterlijk het hele eiland rond! Dat juist daar weer zijn lymfeklieren vergroot werden, en daarmee duidelijk werd dat de remissieperiode helaas alweer voorbij was, bezorgde natuurlijk weer hernieuwde zorgen. Inmiddels wisten we echter dat er niet nog meer keuzes gemaakt hoefden en konden worden, en dat maakte het deze keer minder stressvol voor mij. We verhoogden in overleg met mijn lieve Nederlandse dierenart-vriendinnen de corticosteroïden, maar hielden vast aan ons Samen Leven régime.
Inmiddels zijn we alweer een maand verder en gaat het nog steeds meestal goed met Vidar en mij. Heel bewust dit jaar geen jachtwedstrijden voor Njordi, omdat we Vidar nu niet meer uit zijn eigen vertrouwde omgeving willen halen. De wedstrijden zijn hier vaak ruim 3.5 uur rijden, en een weekend lang in regio's waar geen voor ons bekende dierenartsen zitten. Dit levert zowel ons als hem teveel stress op, dus Njordi's tijd en glorie komt later wel weer. Inmiddels zijn er ook wat beginnende tekenen in zijn vacht, bespiering en groei van de klieren dat het einde aan ons Samen Leven op aarde nadert. Echter ons "Samen één" zijn zal voor altijd zijn, want liefde gaat verder dan waar het leven eindigt. Met een inmiddels weer wat banger hart, en met wat vaker de traan, gaan we door met Samen Leven, en daar horen ook deze emoties bij. Toch laat Vidar de traan nog niet vaak bij me toe, en pakt dan één van zijn vele tennisballen en werpt die me toe... hoe duidelijker dan dat kan je vriendje je duidelijk maken dat er nog Samen meer gedaan moet worden dan huilen. En dan kun je daar toch alleen maar lachend en vol bewondering aan toegeven?! Mijn honden zijn altijd al mijn leermeesters geweest, en van allemaal mocht ik unieke levenslessen leren. Vidar leerde me er al 9 jaren velen, maar het nu zo Samen in het moment Leven is een hele grote, en heus niet altijd makkelijke levensles die hij me nog leert... maar ik doe mijn best!
Ik prijs me rijk met de steun die ik van Mario krijg, die als geen ander weet hoe het is om Samen te Leven met een terminale partner. Die daarin geen onderscheid maakt tussen een menselijke of dierlijke partner. Die aan de zijlijn er voor zorgt dat Vidar en ik zoveel mogelijk SamenLeef-tijd kunnen hebben, en die met me meelacht en huilt. Maar ook de steun van mijn lieve familie en lieve vriendinnetjes is zo belangrijk. Even je zorgen delen, overleggen wat wijsheid is, hun veterinaire expertise kunnen delen, kortom, de luisterende oren en warme harten.
Die laatste komen zelfs via de verschillende social media tot ons, en het feit dat Vidar zo geliefd is en anderen inspireert, maakt me oneindig trots en dankbaar. Terwijl er ook een keerzijde is: zij die ooit vrienden waren, maar nu nauwelijks of nooit naar jou en je zieke vriendje vragen. Wanneer je het geluk kent nog meer tijd samen te krijgen dan voor mogelijk werd gehouden, is het gevolg ook dat het bij sommigen naar de achtergrond verdwijnt, terwijl het in jouw hart en hoofd de dagelijkse realiteit blijft. In de waan van het dagelijkse leven begrijp je dat ook nog, maar het doet en deed soms ook pijn. Gelukkig waren dit uitzonderingen, en merkte ik ze, zelf een attent mens, ook eerder op. En het spreekwoord "in zware tijden leer je je echte vrienden kennen" zal vast ergens vandaan komen toch?!
Hopelijk rest ons nog wat mooie SamenLeef-tijd, en kan ik hier binnenkort nog wat meer mooie herinneringen met jullie delen. Want Samen heel bewust herinneringen maken is wat we nu zo graag nog doen! Laten we nu focussen op zijn 10e verjaardag op 23 mei, hoe mooi zij het zijn ook dat nog Samen te mogen beleven!
"Notre dernière dance". Omdat Vidar conditioneel en fysiek nu toch wel echt achteruit gaat heb ik besloten hem qua dogdance ook te laten stoppen met de kleinere wedstrijden in de regio. Dus dansten we gisteren onze laatste dans in onze laatste wedstrijd. Het was ontzettend emotioneel en zwaar, maar tegelijkertijd ook heel mooi. Ik wilde hem eren met nog 1 x echt samen één zijn in een wedstrijdring en dat kan niet beter dan op de door mijn nichtje gezongen versie van "Lady in Red: maar dan met tekst die gaat over "Lady with Red ❤". Zijn laatste dans danste hij haast in perfectie met 29.4 van de 30 punten, en ik heb de prachtige tekst over hem zachtjes meegezongen, en me oneindig dankbaar gevoeld voor alle samenwerking die hij me heeft gegeven afgelopen jaren 🙏. Hij kreeg een staande ovatie van vele betraande gezichten, en als extra prijs de "coupe de coeur" voor onze altijd zo intense samenwerkingen. Het was mooi te zien dat hij ook in Frankrijk zoveel harten heeft weten te raken, en heel dierbaar dat we toch ook hier nog eervol afscheid konden en mochten nemen van de dogdance.
Dus naast confronterend, was het zo nu en dan heel emotioneel en ook heel warm en mooi, net als al eerder in Nederland, toen we nooit hadden gedacht en durfde te hopen dat we nog zoveel extra tijd samen mochten krijgen. Veel dus om dankbaar voor te zijn! Vandaag even een dagje heel rustig aan voor hem, en daarna per dag kijken hoe het gaat en of hij nog geniet. Ook deze laatste dans zal op ons YouTube-kanaal te vinden zijn.
Ik ben bang, mijn mannetje gaat de laatste dagen zichtbaar achteruit. Zijn conditie en spierkracht zijn nog nihil. En nu begint hij ook moeite te krijgen met poepen en plassen. Is het een bijwerking van zo lang corticosteroïden gebruik, of drukt ook daar een tumor de boel dicht. Vanmiddag vragen we het de dierenarts maar ik ben zo bang. Zo lang was opgeven geen optie voor hem. Zo vaak organiseerde ik in Nederland samen met mijn collega-trainers de Pink Workingtest in dit zelfde thema, met als doel geld inzamelen voor onderzoek tegen die klote kanker. Zo vaak heeft Vidar hiermee, en met benefiet dogdance optredens, geld opgehaald voor mensen die met deze ziekte te maken krijgen. Nu geeft hij zelf al 9 maanden niet op, terwijl hem slechts 6 weken gegeven waren. Wat een dappere jongen die uit liefde zo graag wil blijven delen met mij, met de wereld... maar nu ben ik bang.
De dierenarts geeft aan dat het inderdaad een enorm vergrote prostaat is, die voor het moeilijke poepen en plassen zorgen. Mogelijk ook inwendig vergrote lymfeklieren die de passage bemoeilijken. Ook zijn milt en lever zijn erg groot, waardoor er nog weinig ruimte in zijn buikje voor andere organen is. Zijn bloedwaarden zijn - buiten zijn lymfeklier waarden om - qua lever en nierfunctie nog redelijk, wat verklaart waarom hij zich verder eigenlijk nog heel goed voelt. Daarom gaan we toch nog kijken of het medicijn ypozane zijn prostaat nog wat kan verkleinen (mocht er een hormonaal component zijn, dan zou dit kunnen, maar zit ook daar het lymfoom, dan helpt het niet). Nog 1 maal houden we dus de adem in en de vingers gekruist, en hopen we op nog een keer een wondertje voor ons wonder hondje.
Vandaag 23 mei 2023 mogen we in liefde en dankbaarheid nog vieren dat Vidar 10 wordt. 10 jaren aan schitterende herinneringen, 10 jaren innig samen één, kortom 10 gouden jaren vandaar deze keer zijn prachtige verjaardags-Dummy met een grote gouden V en gouden 10. Het doet pijn te weten en voelen dat dit de laatste keer zal zijn, en we je niet nog vele jaren in goede gezondheid kunnen wensen, jongen, maar vandaag vieren we je prachtige leven en elke dag die met jou een feestje is... dus ook vandaag! Gefeliciteerd mijn dansende jager, love you to the moon and back al 10 jaar!
Bijna 300 lieve verjaardagswensen kreeg Vidar op Facebook. Wat doen al die meelevende lieve woorden die we steeds mogen ontvangen ons goed. In moeilijke tijden vol wisselende emoties helpt het echt wanneer er aan je gedacht wordt, en met je meegeleefd wordt, en dit ook hoor- en zichtbaar is. Dus, dank je wel lieve allemaal voor de vele lieve mooie felicitaties en mooie woorden aan mijn jubilerende dansende jager. We hebben heel bewust en dankbaar 10 intens samen ge- en beleefde jaren gevierd. Heel speciaal was het voor me dat Elsbeth Boertjes (zijn "oma en peetmoeder" zoals ze zelf altijd zegt 😉) met zijn vader Olav hier nog precies op tijd aankwamen om zijn verjaardags-dummy te overhandigen en kregen we van haar en Nevada Jansen een prachtige tuin poster van de broertjes Vidar en Svennie ❤🐾 of wel de AA brothers, heel dierbaar 🙏.
Daarna weer even naar de dierenarts en ostéopathe, maar nu mét de door Mario gebakken appeltaart, om haar te bedanken voor alle zorgen en tijd die ze afgelopen weken in Njordi en Vidar heeft gestoken. Want hij heeft nu heus veel zorg nodig, en ik ook in de vorm van sparren en overleg of ik het allemaal wel goed doe en goed zie, en alles nog steeds wel Vidar-waardig is. Daar ben ik Noémie, maar ook mijn lieve altijd veterinair meedenkende en steunende vriendinnetjes Hilda, Arianne, Leida en Anne heel dankbaar voor 🙏😘. En natuurlijk is er gezwommen en geapporteerd met de nieuwe dummy, gepiept met de nieuwe piepbal, genoten van het speciale ontbijt en geslapen met het nieuwe konijn! Kortom een dag om nooit meer te vergeten... op naar morgen weer een dag. Carpe diem!
En dan is het ineens tijd om in liefde los te kunnen gaan laten. Je ziet het, je weet het je voelt het, maar je kunt het niet, je wil het niet. Ondanks alles wat je weet, voelt en ziet, blijft de twijfel. Is het wel juist om voor hem deze beslissing te nemen, wat nou als de medicatie over een paar dagen toch nog wel gaat werken... terwijl je ook heel goed weet dat daarmee niet ineens zijn lymfeklierkanker weg zal zijn. Dat zelfs als de medicatie zijn prostaat nog wat zou kunnen verkleinen, het slechts heel tijdelijk uitstel zou zijn. Maar naast moe,slap en niet goed kunnen poepen en plassen, is hij ook nog steeds best vrolijk en kijken zijn oogjes me onveranderd diep in mijn ziel. Als ik het Vidar-waardig wil houden, dan moet ik hem gaan loslaten maar hoe moet ik dat doen. Mijn hart scheurt en huilt dikke verstikkende tranen.
En dan hoor je op de radio ineens achter elkaar de twee liedjes, waarop ik ooit afscheid nam van mijn eerdere zo dierbare leermeester Baldr, die Vidar nog een half jaar zoveel mocht leren. ‘You’re my best friend’ van Queen en ‘Old and wise’ van de Allan Parson's Project. En dan weet je dat hij goed zal overgaan, en in liefde zal worden ontvangen. En lukt het je om hem in onbeschrijfelijk veel liefde los te laten, en hem te behoeden voor niet Vidar-waardig en lijdend bestaan. We gaan die dierenarts zo bellen om te vragen of ze vandaag thuis wil komen... ik ga dapper zijn uit oneindige liefde.
Ik ben dapper geweest, en heb hem lijden dat hij niet verdiend bespaard, maar waarom doet zo iets uit liefde doen dan toch zoveel pijn. Waarom voelt het beslissen over het leven of de dood van een ander als haast onmogelijk en zelfs als verraad. Waarom weet je dat je dit voor ze moet doen uit liefde, maar maakt het je letterlijk en figuurlijk ziek? Waarom, waarom hij, waarom zo vroeg... waarom. Waarschijnlijk zal ik het nooit weten, en wil en moet ik geloven dat alles uit liefde is. Dat zo vroeg moeten loslaten uit liefde moest, omdat hij elders nog meer liefde mag gaan geven. Mijn hart huilt, mijn hart is gebroken, mijn ziel is verloren zonder mijn zielemaatje. Maar voor hem, voor alles wat hij me gaf en leerde zal ik doorgaan met het doorgeven van zijn levenslessen aan mij. Nu is er eerst alleen maar pijn, leegte en verdriet maar daarna verdiend hij eeuwige roem door het blijven delen van mijn passie die hij 10 jaar lang zo heeft mogen voeden 🙏.
Het is onbeschrijfelijk hoeveel mooie woorden, steunbetuigingen, herinneringen, lieve acties er afgelopen dagen voor Vidar en mij via vele wegen uit de hele wereld tot ons zijn gekomen. Te lezen dat zijn prachtige oogjes zovelen hebben geraakt, dat ons "Samen één" zijn zovelen heeft geïnspireerd, doet mijn lege koude hart weer wat verwarmen, en uiteindelijk zal het zich weer tot volledige grootte, en misschien nog wel meer, vullen met onze zovele prachtige herinneringen.
Ter afscheid van de Nederlandse Dogdance wereld mochten we vlak voor ons vertrek nog één maal Samen dansen in Nederland. Samen met en op "The love of my life" op het Europees kampioenschap. Emotioneel heel zwaar, maar tevens zo mooi en goed om dit in deze warme familie te mogen doen, in mijn moederland waar ik deze mooie sport met mooie lieve mensen met Vidar leerde kennen. Hij werd geëerd als dansende jager door aan het einde van zijn routine overladen te worden met tennisballen.
Zijn blije koppie toen hij al die ballen de ring in zag komen was onbetaalbaar! Zo ook de fantastische mini-Nimrod die twee lieve jachtcollega's voor hem en mij organiseerden, waarin we ook nog eenmaal in die setting mochten schitteren, zal ik nooit vergeten....ons Samen Leven was nog lang niet klaar! En zo keerden we na een maand uitzoekwerk en eerste behandelingen, met mooie dierbare herinneringen en een plan van aanpak terug naar Frankrijk... naar Mario, naar de andere diertjes, naar huis.
Onze behandeling voor zoveel mogelijk kwalitatieve levensverlenging ging bestaan uit een aantal enzyminjecties (I asparaginase), die weinig belastend zijn voor de hond, slechts voor de portemonnee... Maar dat doet er niet toe wanneer het om het leven van je beste vriendje gaat. Daarnaast hebben heel veel van wat de natuur* biedt in de remming van kanker gegeven, en om de twee maanden osteopatie. Tot op de dag van vandaag ben ik heel dankbaar voor de lieve donatie-actie die voor Vidar op gang kwam, waardoor er in ieder geval één zorg van mijn schouders viel. Vidar was uiteraard in Nederland verzekerd, maar daar heb je in Frankrijk dus niks aan. Maar die zorg werd ons dus liefdevol ontnomen, want samen met onze gespaarde centjes voor de toekomstige verbouwing van de Gite konden we hem nu de zorg geven die we hem graag wilden geven 🙏.
Naast deze medische zorg bestond onze behandeling uit Samen Leven, en dit in al zijn vele gezichten en facetten. Samen doen waar we goed in zijn, Samen doen wat we leuk vinden, Samen uitrusten, Samen dansen, Samen knuffelen, Samen jagen, Samen lesgeven, Samen filmpjes opnemen, Samen nog heel veel meer herinneren maken. Samen lachen, Samen huilen, kortom meer dan ooit waren we "Samen één", zoals al 9 jaar onze affirmatie is en altijd zal blijven. Daarbij hoort ook dat Mario en ik sommige dingen niet meer doen voorlopig, want alleen-zijn geeft Vidar altijd al veel spanning en past ook niet in onze gekozen strategie. Dus doen we zolang we nog krijgen, alleen nog maar alles samen en is hij nooit meer zonder mij aan zijn zijde. Dat ik daarmee mezelf, Mario en soms ook de andere dieren wat ontzeg, is even niet anders, onze en hun tijd komt wel weer. Dit is hoe ik het nu graag wil en wilde doen met en voor mijn zielmaatje. Maar ook sommige voor mij belangrijke evenementen moest ik cancelen. Zo selecteerden we ons wederom voor de grote prijs van Frankrijk, het Europees kampioenschap, het Wereldkampioenschap, veldwedstrijden en later ook het Workingtest seizoen, en zeiden we die allemaal af. Niet omdat Vidar daar niet van geniet, maar omdat de reizen er naartoe, de verblijven zo ver weg zijn van de ons inmiddels bekende dierenartsen en specialisten. De spanning, al is die nog zo positief rondom dit soort grote wedstrijden, het leek me allemaal niet goed voor hem in de huidige situatie. Moeilijke keuzes die ook Njordi aangingen, want ook die had zich voor een aantal van deze mooie evenementen geselecteerd. Maar welbeschouwd strelen wedstrijden en resultaten vooral mijn ego, en beleven Vidar en Njordi net zo veel plezier aan de trainingen lekker dicht bij huis. Dus lieten we de reële kansen op Frans kampioen heelwork to music en een finale plek op een EK en WK, en een eerste toller met een veldwerkkwalificatie in Frankrijk liggen, en kozen we voor zo min mogelijk zorgen en spanning. Achteraf was hij misschien best nog zowel fysiek als mentaal in staat geweest mee te doen, maar wie weet wat dat had gedaan in het hele proces. Voor mij dus moeilijke zure keuzes, maar genomen uit liefde en dus geen spijt van. En uiteindelijk zijn de kleine dingen in het leven zo veel grootser en belangrijker gebleken en de herinneringen die we daarmee maakten onuitwisbaar belangrijk!
Tot ons grote geluk, en volgens de specialisten onmogelijk, lapte Vidar de 6-8 weken prognose aan zijn witte laarsjes, en werd ons in Januari door de Franse echospecialist en oncoloog verteld dat de kanker in remissie was. Vol ongeloof en met tranen van geluk vierden we met Vidar ons feestje in Bordeaux. Uiteraard konden de reguliere specialisten niet verklaren hoe dit zonder chemotherapie mogelijk was, maar wij kenden inmiddels de kracht van de natuur en het in grote liefde Samen Leven.
Er viel op dat moment een grote last van mijn schouders, want ik had dus blijkbaar de juiste keus gemaakt voor mijn vriendje, en ging hier nu dan ook met vol vertrouwen mee door. Natuurlijk bewust dat remissie niet hetzelfde is als genezen, maar we wisten dat genezen sowieso niet zou kunnen bij deze vorm van kanker. Dus zoveel mooie intense extra tijd was een groot cadeau. Stiekem hoopten we dat Vidar dan ook nog met ons mee zou mogen naar ons zo dierbare Vlieland, met mij zo even dierbare familie. Eind maart dat zou ruim 6 maanden na de diagnose zijn. Ook die wens werd vervuld, en wat hebben we daar met elkaar heel bewust van hem genoten, en hij van en met ons. We dansten en jaagden letterlijk het hele eiland rond! Dat juist daar weer zijn lymfeklieren vergroot werden, en daarmee duidelijk werd dat de remissieperiode helaas alweer voorbij was, bezorgde natuurlijk weer hernieuwde zorgen. Inmiddels wisten we echter dat er niet nog meer keuzes gemaakt hoefden en konden worden, en dat maakte het deze keer minder stressvol voor mij. We verhoogden in overleg met mijn lieve Nederlandse dierenart-vriendinnen de corticosteroïden, maar hielden vast aan ons Samen Leven régime.
Inmiddels zijn we alweer een maand verder en gaat het nog steeds meestal goed met Vidar en mij. Heel bewust dit jaar geen jachtwedstrijden voor Njordi, omdat we Vidar nu niet meer uit zijn eigen vertrouwde omgeving willen halen. De wedstrijden zijn hier vaak ruim 3.5 uur rijden, en een weekend lang in regio's waar geen voor ons bekende dierenartsen zitten. Dit levert zowel ons als hem teveel stress op, dus Njordi's tijd en glorie komt later wel weer. Inmiddels zijn er ook wat beginnende tekenen in zijn vacht, bespiering en groei van de klieren dat het einde aan ons Samen Leven op aarde nadert. Echter ons "Samen één" zijn zal voor altijd zijn, want liefde gaat verder dan waar het leven eindigt. Met een inmiddels weer wat banger hart, en met wat vaker de traan, gaan we door met Samen Leven, en daar horen ook deze emoties bij. Toch laat Vidar de traan nog niet vaak bij me toe, en pakt dan één van zijn vele tennisballen en werpt die me toe... hoe duidelijker dan dat kan je vriendje je duidelijk maken dat er nog Samen meer gedaan moet worden dan huilen. En dan kun je daar toch alleen maar lachend en vol bewondering aan toegeven?! Mijn honden zijn altijd al mijn leermeesters geweest, en van allemaal mocht ik unieke levenslessen leren. Vidar leerde me er al 9 jaren velen, maar het nu zo Samen in het moment Leven is een hele grote, en heus niet altijd makkelijke levensles die hij me nog leert... maar ik doe mijn best!
Ik prijs me rijk met de steun die ik van Mario krijg, die als geen ander weet hoe het is om Samen te Leven met een terminale partner. Die daarin geen onderscheid maakt tussen een menselijke of dierlijke partner. Die aan de zijlijn er voor zorgt dat Vidar en ik zoveel mogelijk SamenLeef-tijd kunnen hebben, en die met me meelacht en huilt. Maar ook de steun van mijn lieve familie en lieve vriendinnetjes is zo belangrijk. Even je zorgen delen, overleggen wat wijsheid is, hun veterinaire expertise kunnen delen, kortom, de luisterende oren en warme harten.
Die laatste komen zelfs via de verschillende social media tot ons, en het feit dat Vidar zo geliefd is en anderen inspireert, maakt me oneindig trots en dankbaar. Terwijl er ook een keerzijde is: zij die ooit vrienden waren, maar nu nauwelijks of nooit naar jou en je zieke vriendje vragen. Wanneer je het geluk kent nog meer tijd samen te krijgen dan voor mogelijk werd gehouden, is het gevolg ook dat het bij sommigen naar de achtergrond verdwijnt, terwijl het in jouw hart en hoofd de dagelijkse realiteit blijft. In de waan van het dagelijkse leven begrijp je dat ook nog, maar het doet en deed soms ook pijn. Gelukkig waren dit uitzonderingen, en merkte ik ze, zelf een attent mens, ook eerder op. En het spreekwoord "in zware tijden leer je je echte vrienden kennen" zal vast ergens vandaan komen toch?!
Hopelijk rest ons nog wat mooie SamenLeef-tijd, en kan ik hier binnenkort nog wat meer mooie herinneringen met jullie delen. Want Samen heel bewust herinneringen maken is wat we nu zo graag nog doen! Laten we nu focussen op zijn 10e verjaardag op 23 mei, hoe mooi zij het zijn ook dat nog Samen te mogen beleven!
"Notre dernière dance". Omdat Vidar conditioneel en fysiek nu toch wel echt achteruit gaat heb ik besloten hem qua dogdance ook te laten stoppen met de kleinere wedstrijden in de regio. Dus dansten we gisteren onze laatste dans in onze laatste wedstrijd. Het was ontzettend emotioneel en zwaar, maar tegelijkertijd ook heel mooi. Ik wilde hem eren met nog 1 x echt samen één zijn in een wedstrijdring en dat kan niet beter dan op de door mijn nichtje gezongen versie van "Lady in Red: maar dan met tekst die gaat over "Lady with Red ❤". Zijn laatste dans danste hij haast in perfectie met 29.4 van de 30 punten, en ik heb de prachtige tekst over hem zachtjes meegezongen, en me oneindig dankbaar gevoeld voor alle samenwerking die hij me heeft gegeven afgelopen jaren 🙏. Hij kreeg een staande ovatie van vele betraande gezichten, en als extra prijs de "coupe de coeur" voor onze altijd zo intense samenwerkingen. Het was mooi te zien dat hij ook in Frankrijk zoveel harten heeft weten te raken, en heel dierbaar dat we toch ook hier nog eervol afscheid konden en mochten nemen van de dogdance.
Dus naast confronterend, was het zo nu en dan heel emotioneel en ook heel warm en mooi, net als al eerder in Nederland, toen we nooit hadden gedacht en durfde te hopen dat we nog zoveel extra tijd samen mochten krijgen. Veel dus om dankbaar voor te zijn! Vandaag even een dagje heel rustig aan voor hem, en daarna per dag kijken hoe het gaat en of hij nog geniet. Ook deze laatste dans zal op ons YouTube-kanaal te vinden zijn.
Ik ben bang, mijn mannetje gaat de laatste dagen zichtbaar achteruit. Zijn conditie en spierkracht zijn nog nihil. En nu begint hij ook moeite te krijgen met poepen en plassen. Is het een bijwerking van zo lang corticosteroïden gebruik, of drukt ook daar een tumor de boel dicht. Vanmiddag vragen we het de dierenarts maar ik ben zo bang. Zo lang was opgeven geen optie voor hem. Zo vaak organiseerde ik in Nederland samen met mijn collega-trainers de Pink Workingtest in dit zelfde thema, met als doel geld inzamelen voor onderzoek tegen die klote kanker. Zo vaak heeft Vidar hiermee, en met benefiet dogdance optredens, geld opgehaald voor mensen die met deze ziekte te maken krijgen. Nu geeft hij zelf al 9 maanden niet op, terwijl hem slechts 6 weken gegeven waren. Wat een dappere jongen die uit liefde zo graag wil blijven delen met mij, met de wereld... maar nu ben ik bang.
De dierenarts geeft aan dat het inderdaad een enorm vergrote prostaat is, die voor het moeilijke poepen en plassen zorgen. Mogelijk ook inwendig vergrote lymfeklieren die de passage bemoeilijken. Ook zijn milt en lever zijn erg groot, waardoor er nog weinig ruimte in zijn buikje voor andere organen is. Zijn bloedwaarden zijn - buiten zijn lymfeklier waarden om - qua lever en nierfunctie nog redelijk, wat verklaart waarom hij zich verder eigenlijk nog heel goed voelt. Daarom gaan we toch nog kijken of het medicijn ypozane zijn prostaat nog wat kan verkleinen (mocht er een hormonaal component zijn, dan zou dit kunnen, maar zit ook daar het lymfoom, dan helpt het niet). Nog 1 maal houden we dus de adem in en de vingers gekruist, en hopen we op nog een keer een wondertje voor ons wonder hondje.
Vandaag 23 mei 2023 mogen we in liefde en dankbaarheid nog vieren dat Vidar 10 wordt. 10 jaren aan schitterende herinneringen, 10 jaren innig samen één, kortom 10 gouden jaren vandaar deze keer zijn prachtige verjaardags-Dummy met een grote gouden V en gouden 10. Het doet pijn te weten en voelen dat dit de laatste keer zal zijn, en we je niet nog vele jaren in goede gezondheid kunnen wensen, jongen, maar vandaag vieren we je prachtige leven en elke dag die met jou een feestje is... dus ook vandaag! Gefeliciteerd mijn dansende jager, love you to the moon and back al 10 jaar!
Bijna 300 lieve verjaardagswensen kreeg Vidar op Facebook. Wat doen al die meelevende lieve woorden die we steeds mogen ontvangen ons goed. In moeilijke tijden vol wisselende emoties helpt het echt wanneer er aan je gedacht wordt, en met je meegeleefd wordt, en dit ook hoor- en zichtbaar is. Dus, dank je wel lieve allemaal voor de vele lieve mooie felicitaties en mooie woorden aan mijn jubilerende dansende jager. We hebben heel bewust en dankbaar 10 intens samen ge- en beleefde jaren gevierd. Heel speciaal was het voor me dat Elsbeth Boertjes (zijn "oma en peetmoeder" zoals ze zelf altijd zegt 😉) met zijn vader Olav hier nog precies op tijd aankwamen om zijn verjaardags-dummy te overhandigen en kregen we van haar en Nevada Jansen een prachtige tuin poster van de broertjes Vidar en Svennie ❤🐾 of wel de AA brothers, heel dierbaar 🙏.
Daarna weer even naar de dierenarts en ostéopathe, maar nu mét de door Mario gebakken appeltaart, om haar te bedanken voor alle zorgen en tijd die ze afgelopen weken in Njordi en Vidar heeft gestoken. Want hij heeft nu heus veel zorg nodig, en ik ook in de vorm van sparren en overleg of ik het allemaal wel goed doe en goed zie, en alles nog steeds wel Vidar-waardig is. Daar ben ik Noémie, maar ook mijn lieve altijd veterinair meedenkende en steunende vriendinnetjes Hilda, Arianne, Leida en Anne heel dankbaar voor 🙏😘. En natuurlijk is er gezwommen en geapporteerd met de nieuwe dummy, gepiept met de nieuwe piepbal, genoten van het speciale ontbijt en geslapen met het nieuwe konijn! Kortom een dag om nooit meer te vergeten... op naar morgen weer een dag. Carpe diem!
En dan is het ineens tijd om in liefde los te kunnen gaan laten. Je ziet het, je weet het je voelt het, maar je kunt het niet, je wil het niet. Ondanks alles wat je weet, voelt en ziet, blijft de twijfel. Is het wel juist om voor hem deze beslissing te nemen, wat nou als de medicatie over een paar dagen toch nog wel gaat werken... terwijl je ook heel goed weet dat daarmee niet ineens zijn lymfeklierkanker weg zal zijn. Dat zelfs als de medicatie zijn prostaat nog wat zou kunnen verkleinen, het slechts heel tijdelijk uitstel zou zijn. Maar naast moe,slap en niet goed kunnen poepen en plassen, is hij ook nog steeds best vrolijk en kijken zijn oogjes me onveranderd diep in mijn ziel. Als ik het Vidar-waardig wil houden, dan moet ik hem gaan loslaten maar hoe moet ik dat doen. Mijn hart scheurt en huilt dikke verstikkende tranen.
En dan hoor je op de radio ineens achter elkaar de twee liedjes, waarop ik ooit afscheid nam van mijn eerdere zo dierbare leermeester Baldr, die Vidar nog een half jaar zoveel mocht leren. ‘You’re my best friend’ van Queen en ‘Old and wise’ van de Allan Parson's Project. En dan weet je dat hij goed zal overgaan, en in liefde zal worden ontvangen. En lukt het je om hem in onbeschrijfelijk veel liefde los te laten, en hem te behoeden voor niet Vidar-waardig en lijdend bestaan. We gaan die dierenarts zo bellen om te vragen of ze vandaag thuis wil komen... ik ga dapper zijn uit oneindige liefde.
Ik ben dapper geweest, en heb hem lijden dat hij niet verdiend bespaard, maar waarom doet zo iets uit liefde doen dan toch zoveel pijn. Waarom voelt het beslissen over het leven of de dood van een ander als haast onmogelijk en zelfs als verraad. Waarom weet je dat je dit voor ze moet doen uit liefde, maar maakt het je letterlijk en figuurlijk ziek? Waarom, waarom hij, waarom zo vroeg... waarom. Waarschijnlijk zal ik het nooit weten, en wil en moet ik geloven dat alles uit liefde is. Dat zo vroeg moeten loslaten uit liefde moest, omdat hij elders nog meer liefde mag gaan geven. Mijn hart huilt, mijn hart is gebroken, mijn ziel is verloren zonder mijn zielemaatje. Maar voor hem, voor alles wat hij me gaf en leerde zal ik doorgaan met het doorgeven van zijn levenslessen aan mij. Nu is er eerst alleen maar pijn, leegte en verdriet maar daarna verdiend hij eeuwige roem door het blijven delen van mijn passie die hij 10 jaar lang zo heeft mogen voeden 🙏.
Het is onbeschrijfelijk hoeveel mooie woorden, steunbetuigingen, herinneringen, lieve acties er afgelopen dagen voor Vidar en mij via vele wegen uit de hele wereld tot ons zijn gekomen. Te lezen dat zijn prachtige oogjes zovelen hebben geraakt, dat ons "Samen één" zijn zovelen heeft geïnspireerd, doet mijn lege koude hart weer wat verwarmen, en uiteindelijk zal het zich weer tot volledige grootte, en misschien nog wel meer, vullen met onze zovele prachtige herinneringen.
Leef tijd
We weten inmiddels dat doodgaan niet het tegenovergestelde is van Leven, maar het tegenovergestelde van geboren worden. Maar ook dat liefde niet eindigt wanneer dit leven eindigt. Deze gedachten geven troost, en maken dat we in eeuwigheid "samen één" zullen zijn en hij als inspirende dansende jager in de herinneringen van, en levenslessen aan ons en vele anderen voort zal leven.
Samen één voelt nu ook als alleen maar half, en dat doet pijn.
Vidar, mijn dansende jager... mijn zielehondje.
Bedankt voor alles en nog zoveel meer 🙏💜.
Wat ik leerde en ervaarde in de maanden van diepe rouw die volgde. Geef jezelf de tijd voor het verlies van je "ziele"-maatje, je partner, het is niet zomaar een hond, het is een gezinslid, een deel van jou dat je verliest. Jouw leven staat even stil, er is ongeloof, twijfel, leegte, boosheid, en verdriet, heel veel verdriet. Alles wat je doet en ziet voelt surreëel en nutteloos. Je voelt je mat, soms zelfs afgemat, zonder passie, en zo moe. Je weet dat je het ze verplicht bent, om juist ter nagedachtenis aan alles wat ze je leerde, door te gaan en hun levenslessen te blijven uitdragen... maar hoe?! Het is vandaag een week geleden dat ik Vidar moest laten gaan, en ik leef verder. Maar het voelt als in een roes, nutteloos, hulpeloos, niet compleet en nog niet goed bij al mijn verdriet kunnend. Nog niet in staat om troost te ontvangen van de velen die dit zo graag willen geven. Het gemis en verdriet zijn zo groot dat het blijkbaar in kleine stapjes moet. Ik neem het maar zoals het komt, maar ga wel wat bach remedies die ik aangereikt kreeg proberen. Star of Bethlehem, Violet water en Fes broken heart.
Jantje lacht, Jantje huilt. Het leven gaat door met heus ook elke dag zo zijn mooie momenten. Maar samen één voelt nu echt gewoon als alleen maar half. Incompleet, geamputeerd en leeg. Ik denk dat we nu 2 of 3 weken niet meer fysiek samen zijn, tijdsbesef is ook wat vaag. Ik heb mooie gedenkplekjes voor hem gemaakt. Zowel binnen als buiten. Zijn asjes zitten in de prachtige speciaal door een vriendin gemaakte paarse urn. Buiten heeft hij op onze herinnerings plek zijn eigen rode boompje. Natuurlijk samen met zijn verjaardags dummy en heel veel tennisballen. Ook heeft hij een heel speciaal centraal plekje aan mijn leermeestersketting gekregen. Verder heb ik zijn zo bijzondere levensverhaal opgeschreven, en er mooie echte Vidar-foto's bij gezocht. Dit voor hem maken helpt me in mijn verdriet, maar eenmaal klaar toch ook weer niet, want hij is niet terug. Ik weet van eerdere verliezen hoe dierbaar dit alles later is. En bij zijn boompje mediteer ik graag, dan is hij weer dichtbij en stopt hij mooie dingen in mijn hoofd. Zo kwam de tekst/lied "dat komt door jou" in mijn hoofd. Het zei me niks, dus weer binnen maar eens gaan googelen en blijkt het van Guus Meeuwis te zijn. Laat ik van hem nou alleen "kedengedeng" kennen en niet weten dat hij ook echt prachtige liedjes met prachtige teksten heeft. Dat dit liedje tot me kwam kan dus alleen maar ingefluisterd zijn 🙏. Net zoals dat ineens "Love of my life" op de radio is, terwijl ik - samen met mijn mams - de laatste punt zet in zijn levensverhaal, en de computer wil afsluiten. Of dat ik een dummy opgooi voor een klant, en daar direct een rood vlindertje heen vliegt en op gaat zitten. Die hond moest dus even wachten met apporteren, want dat deed Vidar al.
Mario doet op zijn manier erg zijn best om er voor me te zijn. In praktische zin lukt dat ook prima. Op emotioneel gebied niet zo best. Hij bedoelt het goed, maar mist de finesse, de fine tuning. Doet zoals altijd veel voor me, maar net niet zoals ik het vraag. Alsof hij niet goed oprecht kan luisteren. Alsof hij me niet echt ziet, hoort en voelt. En wanneer ik hierover probeer te praten is er altijd de stemverheffing, de ja-maar, de weerstand, de discussie... zoals altijd. Alles trekt hij naar de ik-persoon. Nu ontbreekt het me aan energie en wil en kunnen om dit om te denken en het te vergoelijken, met de wetenschap dat hij ook zoveel goede kanten heeft. Dat hoef ik nu ook niet van mezelf, want ik heb gewoon even genoeg aan mezelf en mijn verdriet. Het baart me wel oprechte zorgen, maar ook daar wil ik nu niet bij stilstaan, want dat zou in mijn emoties geen eerlijk beeld en geen eerlijke beslissing opleveren. Ik sluit me dus af. Ook mijn ouders die er nu zijn laat ik niet alles zien, omdat ik hen niet bezorgder wil maken dan ze al zijn. Gelukkig heb ik laatst wel even lang aan de telefoon gezeten met Hilda, en via Facebook krijg ik soms ook uit de meest onverwachte hoeken veel steun. Wellicht zijn dat niet allemaal je echte vrienden, maar het weerstandloze en de afstand ervan geeft me rust. Maar rouwen is eenzaam en doe je - of doe ik - alleen of op veilige afstand. Schrijven helpt, omdat ik dan gewoon ik kan zijn zonder discussie, zonder weerstand, zonder irritatie, zonder stem verheffing, zonder dat iemand zich aangevallen voelt of bezorgd wordt. Eigenlijk zoals ik ook gewoon ik kon zijn bij Vidar.
Ik ben een heel mooi boekje aan het lezen en dat heet zielepijn. Het gaat over ‘van zielepijn naar ziele-zijn komen’ voor, tijdens en na het overlijden van je zielemaatje, je thuisdier, je thuishond. Dit helpt en zit vol herkenning. Vidar wilde zelfs nog door toen hij niet meer kon poepen en plassen... voor mij. Totdat ik hem kon zeggen dat hij mocht loslaten, omdat ik hem ook zou kunnen loslaten. Of liever gezegd: dat we elkaar anders zouden kunnen gaan vasthouden. Daarna kregen zijn oogjes een oprecht vermoeide en zieke blik, die hij daarvoor voor me verborgen hield. Ze kunnen pas overgaan als wij ze hebben laten zien dat we ze daarin kunnen begeleiden. Dit boekje schrijft dat dieren weten over het grote alles. De grote liefde, hun ziel dit al is. Voor hun dus geen onbekendheid, maar juist alles één liefde. Nou ja, zo iets, kan het niet goed verwoorden, maar het zijn mooie en troostende gedachten. Lees dit boekje maar eens.
Vorige week had ik een gesprek met Ayen Veldhuijsen, zij is een dierentolk die met overleden zielen kan communiceren, die via Leida Visee op mijn pad kwam. Ik had nog wat vragen aan Vidar en zij heeft geholpen hem te verwoorden. Wat ik vooral niet goed begreep was waarom Vietje, toen dierenarts Noémie kwam, steeds naar de deur liep en niet bij me kwam liggen zoals altijd. Hij kon natuurlijk niet meer plassen, dus ik vulde in dat dit door de aandrang kwam. Later voelde ik me schuldig omdat ik dacht dat ik misschien het moment misschien toch verkeerd heb ingeschat, en hij toch nog niet over wilde gaan (maar wat anders had ik kunnen doen wanneer je door de kanker niet meer kunt plassen en poepen en steeds lastiger ademt?). Maar het antwoord was heel anders. Het ging hem erom dat hij één van de twee andere honden er niet bij had willen hebben, omdat het hem of haar vrees zou geven. Bijzonder is dat toen Noémie 2 weken na Vidar's overlijden bij ons kwam om Njordi osteopathie te geven, hij ineens heel bang voor haar was. Later was dit op de praktijk wederom zo, terwijl dit nog nooit zo was geweest. Gelukkig werd ons door een vriendin met een vergelijkbare gave verteld hoe we Njordi hierin konden begeleiden, en nam Noémie bij ons thuis hier alle tijd voor en lijkt nu alles weer goed tussen haar en Njordi. Maar dat heeft Vidar dus blijkbaar voorvoeld en willen voorkomen. Het spijt me dat ik juist op het laatste moment hem niet begrepen heb, dat doet me pijn. Al gaf hij aan dat daardoor de liefde die hij voor me voelt niet minder groot is.
Mario en ik hebben inmiddels hulp gezocht en elkaar weer gevonden. Rouw is een ingewikkeld proces en kan zelfs relaties kapot maken. Ik ben blij dat ik in mijn verdriet toch heb uit durven spreken dat het zo niet meer ging en we hulp nodig hebben. We zijn er nog niet maar we hebben elkaar wel weer gevonden, en het is fijn gezien en gehoord, en in mijn verdriet nu echt geholpen en begrepen te worden. Ik ben nu ook echt blij met de hand die ik daarin aangereikt krijg. Ook Njordi is daarin gegroeid en is mijn grote steun en toeverlaat. Net als Mario soms wat groot, lomp en onhandig, maar zo oneindig lief en goed bedoeld. Daar ben ik ze zo dankbaar voor.
We weten inmiddels dat doodgaan niet het tegenovergestelde is van Leven, maar het tegenovergestelde van geboren worden. Maar ook dat liefde niet eindigt wanneer dit leven eindigt. Deze gedachten geven troost, en maken dat we in eeuwigheid "samen één" zullen zijn en hij als inspirende dansende jager in de herinneringen van, en levenslessen aan ons en vele anderen voort zal leven.
Samen één voelt nu ook als alleen maar half, en dat doet pijn.
Vidar, mijn dansende jager... mijn zielehondje.
Bedankt voor alles en nog zoveel meer 🙏💜.
Wat ik leerde en ervaarde in de maanden van diepe rouw die volgde. Geef jezelf de tijd voor het verlies van je "ziele"-maatje, je partner, het is niet zomaar een hond, het is een gezinslid, een deel van jou dat je verliest. Jouw leven staat even stil, er is ongeloof, twijfel, leegte, boosheid, en verdriet, heel veel verdriet. Alles wat je doet en ziet voelt surreëel en nutteloos. Je voelt je mat, soms zelfs afgemat, zonder passie, en zo moe. Je weet dat je het ze verplicht bent, om juist ter nagedachtenis aan alles wat ze je leerde, door te gaan en hun levenslessen te blijven uitdragen... maar hoe?! Het is vandaag een week geleden dat ik Vidar moest laten gaan, en ik leef verder. Maar het voelt als in een roes, nutteloos, hulpeloos, niet compleet en nog niet goed bij al mijn verdriet kunnend. Nog niet in staat om troost te ontvangen van de velen die dit zo graag willen geven. Het gemis en verdriet zijn zo groot dat het blijkbaar in kleine stapjes moet. Ik neem het maar zoals het komt, maar ga wel wat bach remedies die ik aangereikt kreeg proberen. Star of Bethlehem, Violet water en Fes broken heart.
Jantje lacht, Jantje huilt. Het leven gaat door met heus ook elke dag zo zijn mooie momenten. Maar samen één voelt nu echt gewoon als alleen maar half. Incompleet, geamputeerd en leeg. Ik denk dat we nu 2 of 3 weken niet meer fysiek samen zijn, tijdsbesef is ook wat vaag. Ik heb mooie gedenkplekjes voor hem gemaakt. Zowel binnen als buiten. Zijn asjes zitten in de prachtige speciaal door een vriendin gemaakte paarse urn. Buiten heeft hij op onze herinnerings plek zijn eigen rode boompje. Natuurlijk samen met zijn verjaardags dummy en heel veel tennisballen. Ook heeft hij een heel speciaal centraal plekje aan mijn leermeestersketting gekregen. Verder heb ik zijn zo bijzondere levensverhaal opgeschreven, en er mooie echte Vidar-foto's bij gezocht. Dit voor hem maken helpt me in mijn verdriet, maar eenmaal klaar toch ook weer niet, want hij is niet terug. Ik weet van eerdere verliezen hoe dierbaar dit alles later is. En bij zijn boompje mediteer ik graag, dan is hij weer dichtbij en stopt hij mooie dingen in mijn hoofd. Zo kwam de tekst/lied "dat komt door jou" in mijn hoofd. Het zei me niks, dus weer binnen maar eens gaan googelen en blijkt het van Guus Meeuwis te zijn. Laat ik van hem nou alleen "kedengedeng" kennen en niet weten dat hij ook echt prachtige liedjes met prachtige teksten heeft. Dat dit liedje tot me kwam kan dus alleen maar ingefluisterd zijn 🙏. Net zoals dat ineens "Love of my life" op de radio is, terwijl ik - samen met mijn mams - de laatste punt zet in zijn levensverhaal, en de computer wil afsluiten. Of dat ik een dummy opgooi voor een klant, en daar direct een rood vlindertje heen vliegt en op gaat zitten. Die hond moest dus even wachten met apporteren, want dat deed Vidar al.
Mario doet op zijn manier erg zijn best om er voor me te zijn. In praktische zin lukt dat ook prima. Op emotioneel gebied niet zo best. Hij bedoelt het goed, maar mist de finesse, de fine tuning. Doet zoals altijd veel voor me, maar net niet zoals ik het vraag. Alsof hij niet goed oprecht kan luisteren. Alsof hij me niet echt ziet, hoort en voelt. En wanneer ik hierover probeer te praten is er altijd de stemverheffing, de ja-maar, de weerstand, de discussie... zoals altijd. Alles trekt hij naar de ik-persoon. Nu ontbreekt het me aan energie en wil en kunnen om dit om te denken en het te vergoelijken, met de wetenschap dat hij ook zoveel goede kanten heeft. Dat hoef ik nu ook niet van mezelf, want ik heb gewoon even genoeg aan mezelf en mijn verdriet. Het baart me wel oprechte zorgen, maar ook daar wil ik nu niet bij stilstaan, want dat zou in mijn emoties geen eerlijk beeld en geen eerlijke beslissing opleveren. Ik sluit me dus af. Ook mijn ouders die er nu zijn laat ik niet alles zien, omdat ik hen niet bezorgder wil maken dan ze al zijn. Gelukkig heb ik laatst wel even lang aan de telefoon gezeten met Hilda, en via Facebook krijg ik soms ook uit de meest onverwachte hoeken veel steun. Wellicht zijn dat niet allemaal je echte vrienden, maar het weerstandloze en de afstand ervan geeft me rust. Maar rouwen is eenzaam en doe je - of doe ik - alleen of op veilige afstand. Schrijven helpt, omdat ik dan gewoon ik kan zijn zonder discussie, zonder weerstand, zonder irritatie, zonder stem verheffing, zonder dat iemand zich aangevallen voelt of bezorgd wordt. Eigenlijk zoals ik ook gewoon ik kon zijn bij Vidar.
Ik ben een heel mooi boekje aan het lezen en dat heet zielepijn. Het gaat over ‘van zielepijn naar ziele-zijn komen’ voor, tijdens en na het overlijden van je zielemaatje, je thuisdier, je thuishond. Dit helpt en zit vol herkenning. Vidar wilde zelfs nog door toen hij niet meer kon poepen en plassen... voor mij. Totdat ik hem kon zeggen dat hij mocht loslaten, omdat ik hem ook zou kunnen loslaten. Of liever gezegd: dat we elkaar anders zouden kunnen gaan vasthouden. Daarna kregen zijn oogjes een oprecht vermoeide en zieke blik, die hij daarvoor voor me verborgen hield. Ze kunnen pas overgaan als wij ze hebben laten zien dat we ze daarin kunnen begeleiden. Dit boekje schrijft dat dieren weten over het grote alles. De grote liefde, hun ziel dit al is. Voor hun dus geen onbekendheid, maar juist alles één liefde. Nou ja, zo iets, kan het niet goed verwoorden, maar het zijn mooie en troostende gedachten. Lees dit boekje maar eens.
Vorige week had ik een gesprek met Ayen Veldhuijsen, zij is een dierentolk die met overleden zielen kan communiceren, die via Leida Visee op mijn pad kwam. Ik had nog wat vragen aan Vidar en zij heeft geholpen hem te verwoorden. Wat ik vooral niet goed begreep was waarom Vietje, toen dierenarts Noémie kwam, steeds naar de deur liep en niet bij me kwam liggen zoals altijd. Hij kon natuurlijk niet meer plassen, dus ik vulde in dat dit door de aandrang kwam. Later voelde ik me schuldig omdat ik dacht dat ik misschien het moment misschien toch verkeerd heb ingeschat, en hij toch nog niet over wilde gaan (maar wat anders had ik kunnen doen wanneer je door de kanker niet meer kunt plassen en poepen en steeds lastiger ademt?). Maar het antwoord was heel anders. Het ging hem erom dat hij één van de twee andere honden er niet bij had willen hebben, omdat het hem of haar vrees zou geven. Bijzonder is dat toen Noémie 2 weken na Vidar's overlijden bij ons kwam om Njordi osteopathie te geven, hij ineens heel bang voor haar was. Later was dit op de praktijk wederom zo, terwijl dit nog nooit zo was geweest. Gelukkig werd ons door een vriendin met een vergelijkbare gave verteld hoe we Njordi hierin konden begeleiden, en nam Noémie bij ons thuis hier alle tijd voor en lijkt nu alles weer goed tussen haar en Njordi. Maar dat heeft Vidar dus blijkbaar voorvoeld en willen voorkomen. Het spijt me dat ik juist op het laatste moment hem niet begrepen heb, dat doet me pijn. Al gaf hij aan dat daardoor de liefde die hij voor me voelt niet minder groot is.
Mario en ik hebben inmiddels hulp gezocht en elkaar weer gevonden. Rouw is een ingewikkeld proces en kan zelfs relaties kapot maken. Ik ben blij dat ik in mijn verdriet toch heb uit durven spreken dat het zo niet meer ging en we hulp nodig hebben. We zijn er nog niet maar we hebben elkaar wel weer gevonden, en het is fijn gezien en gehoord, en in mijn verdriet nu echt geholpen en begrepen te worden. Ik ben nu ook echt blij met de hand die ik daarin aangereikt krijg. Ook Njordi is daarin gegroeid en is mijn grote steun en toeverlaat. Net als Mario soms wat groot, lomp en onhandig, maar zo oneindig lief en goed bedoeld. Daar ben ik ze zo dankbaar voor.
Boeken die steun en troost gaven
Zielepijn, Als afscheid nemen van een geliefd dier pijn doet; door Chantal Greeve
Vaarwel geliefde hond, Rouwen, loslaten, nieuwe moed vinden; door Elli H. Radinger
Gedichtenbundel (Engels) Loss; door Donna Ashworth
Vingerafdruk van verdriet, woorden van bemoediging; door Manu Keirse
Dan nog wat quotes en songteksten die afgelopen maanden tot me kwamen en me steun of troost gaven.
"Ik heb geleerd dat rouw eigenlijk gewoon liefde is.
Het is al de liefde die je wilt geven, maar niet kunt.
Al die onbestede liefde verzamelt zich in je ooghoeken, de brok in je keel en in dat holle deel van je borst.
Rouw is liefde zonder plek om heen te gaan. "
Jamie Anderson
Felix Revello de Toro - Vrouw, 1965
To let somebody go
All the storms we weathered, everything that we went through
Now, without you, what on earth am I to do?
When I called the mathematicians and I asked them to explain
They said, "Love is only equal to the pain"
Coldplay
Tijd heelt geen wonden
Tijd leert je leven met verdriet
En wachten....zeer geduldig...
tot je weer schoonheid ziet.
En tot de tederste herinneringen
zo diep vertakt zijn in je ziel
dat ze de zere plekken kunnen overgroeien
~Kris Gelaude~
Er is geen troost zonder tranen, want troost is het moment waarop we ons verzet opgeven’
Liedjes en songteksten die ons steunden in dit hele proces en waar we graag samen op dansten, die kracht gaven maar ook ruimte voor ons verdriet.
Samen zijn, van Willeke Albert
Nothing else matters, van Metallica
Afscheid nemen bestaat niet en mooi, van Marco Borsato
When the rain begins to fall, van Pia Zadorra
Leef, van André Hazes
You're the inspiration, van Chicago
Proost op het leven, van Diggy Dex
Lady with Red, gezongen door mijn nichtje Fraukje (oorspronkelijk lady in Red van Chris the Burgh, waarvan we de tekst deels aanpasten waardoor deze over Vidar en mij gaat).
Drugs don't work, van the verve
Afscheid, van Paul de Leeuw
In het hart van mijn gevoel, van de Kast
Door de wind, van miss Montréal
Maak het een memory, van Danny Vera
Love of my life, van Queen
Proost op de verliezers, van Claudia de Breij
Troost vogel, van Herman
To let somebody go, van Coldplay en Gomez
Si t'était là, van Louane
De weg, van Guus Meeuwis
You're the inspiration, van Chicago
Dat komt door jou, van Guus Meeuwis*
Footsteps in the sand, van Leona Lewis
Op mijn YouTube-kanaal (Gwen Pieters) vele van onze eerste maar ook laatste dansen en jachten.
Kortom een YouTube-kanaal vol van ons samen één zijn.
Slechts wat highlights:
https://youtu.be/nT8sn8AyBVw
https://youtu.be/o0gYseWYRXk
https://youtu.be/g5qmL9pGbUg
https://youtu.be/HLOig-1OPds
https://youtu.be/G0h1ucBnYbA
Vaarwel geliefde hond, Rouwen, loslaten, nieuwe moed vinden; door Elli H. Radinger
Gedichtenbundel (Engels) Loss; door Donna Ashworth
Vingerafdruk van verdriet, woorden van bemoediging; door Manu Keirse
Dan nog wat quotes en songteksten die afgelopen maanden tot me kwamen en me steun of troost gaven.
"Ik heb geleerd dat rouw eigenlijk gewoon liefde is.
Het is al de liefde die je wilt geven, maar niet kunt.
Al die onbestede liefde verzamelt zich in je ooghoeken, de brok in je keel en in dat holle deel van je borst.
Rouw is liefde zonder plek om heen te gaan. "
Jamie Anderson
Felix Revello de Toro - Vrouw, 1965
To let somebody go
All the storms we weathered, everything that we went through
Now, without you, what on earth am I to do?
When I called the mathematicians and I asked them to explain
They said, "Love is only equal to the pain"
Coldplay
Tijd heelt geen wonden
Tijd leert je leven met verdriet
En wachten....zeer geduldig...
tot je weer schoonheid ziet.
En tot de tederste herinneringen
zo diep vertakt zijn in je ziel
dat ze de zere plekken kunnen overgroeien
~Kris Gelaude~
Er is geen troost zonder tranen, want troost is het moment waarop we ons verzet opgeven’
Liedjes en songteksten die ons steunden in dit hele proces en waar we graag samen op dansten, die kracht gaven maar ook ruimte voor ons verdriet.
Samen zijn, van Willeke Albert
Nothing else matters, van Metallica
Afscheid nemen bestaat niet en mooi, van Marco Borsato
When the rain begins to fall, van Pia Zadorra
Leef, van André Hazes
You're the inspiration, van Chicago
Proost op het leven, van Diggy Dex
Lady with Red, gezongen door mijn nichtje Fraukje (oorspronkelijk lady in Red van Chris the Burgh, waarvan we de tekst deels aanpasten waardoor deze over Vidar en mij gaat).
Drugs don't work, van the verve
Afscheid, van Paul de Leeuw
In het hart van mijn gevoel, van de Kast
Door de wind, van miss Montréal
Maak het een memory, van Danny Vera
Love of my life, van Queen
Proost op de verliezers, van Claudia de Breij
Troost vogel, van Herman
To let somebody go, van Coldplay en Gomez
Si t'était là, van Louane
De weg, van Guus Meeuwis
You're the inspiration, van Chicago
Dat komt door jou, van Guus Meeuwis*
Footsteps in the sand, van Leona Lewis
Op mijn YouTube-kanaal (Gwen Pieters) vele van onze eerste maar ook laatste dansen en jachten.
Kortom een YouTube-kanaal vol van ons samen één zijn.
Slechts wat highlights:
https://youtu.be/nT8sn8AyBVw
https://youtu.be/o0gYseWYRXk
https://youtu.be/g5qmL9pGbUg
https://youtu.be/HLOig-1OPds
https://youtu.be/G0h1ucBnYbA
Medicatie
*Vidar kreeg het volgende om ontstekingen en kanker te remmen en zijn immuunsysteem te boosten. Uiteraard in overleg met de reguliere en complentaire dierenartsen om ons heen.
0.5 cc dexamethason om de dag tot uiteindelijk 1.5 ccc dexamethason elke dag
2 x dgs 1 druppels cbd olie 10%
2 x dgs 2 druppels propolis
2 x dgs 2 druppels francensens olie
2 x dgs theelepel paddomix poeder
2 x dgs mespunt kurkuma poeder
1 x dgs omega 3/6 en probiotica
1 x dgs 1 capsule 500mg groenlipmossel
Later toen hij lymfevocht vast ging houden in zijn buik, ben ik 2 x daags een borrelglaasje Kleefkruidthee gaan geven ter bevordering van de lymfedrainage.
Alles vermengd met zijn voeding.
Alles om kanker en onstekingremmend en om het immuunsysteem te steunen dat door de corticosteroïden wat omlaag gaat.
0.5 cc dexamethason om de dag tot uiteindelijk 1.5 ccc dexamethason elke dag
2 x dgs 1 druppels cbd olie 10%
2 x dgs 2 druppels propolis
2 x dgs 2 druppels francensens olie
2 x dgs theelepel paddomix poeder
2 x dgs mespunt kurkuma poeder
1 x dgs omega 3/6 en probiotica
1 x dgs 1 capsule 500mg groenlipmossel
Later toen hij lymfevocht vast ging houden in zijn buik, ben ik 2 x daags een borrelglaasje Kleefkruidthee gaan geven ter bevordering van de lymfedrainage.
Alles vermengd met zijn voeding.
Alles om kanker en onstekingremmend en om het immuunsysteem te steunen dat door de corticosteroïden wat omlaag gaat.
Voeding
Half uur voor elke maaltijd vers getrokken bouillon of wat blikvoer met kamillethee en wat lijnzaadvocht en mespuntje baking soda (dit remt maagzuur dat ze door de corticosteroïden kunnen vormen )
Na de maaltijd twee eetlepels yoghurt om dezelfde reden.
's Morgens
Brokken gemengd met blikvoer of gekookt vlees met broccoli en wat paarse zoete aardappel/ wortel en broccoli-kiemen. De eerste 2 gekookt, de broccolizaden kun je makkelijk zelf kiemen.
's Avonds net als 's morgens
Eiwitbron in brokken, blik of vlees, zo veel mogelijk witvlees en niet rauw (te veel risico met immuun gerelateerde kanker). Geen koolhydraten of veel rood vlees vindt kanker blijkbaar fijn en is lastiger te verteren.
Met mijn wilskracht en levensenergie en wetende dat als iemand van het leven hield en van elke seconde genoot, dit absoluut Vidar was, ga ik proberen de gebroken stukjes van mezelf weer aan elkaar te plakken. Ga ik proberen weer mijn idealen te verwezenlijken met hem daarbij altijd in mijn gedachten. Toch zal er altijd een puzzelstukje verloren blijven, zoals ik er al eerder enkele verloor... hoe goed ik ook mijn best doe de puzzel van mezelf weer in elkaar te zetten. Heel soms komen er ook weer mooie bijna passende puzzelstukjes bij en kun je je haast weer heel voelen. Ik ga puzzelen maar het zal tijd nodig hebben om weer een geheel te worden, maar het zal me met en voor Vidar lukken!
Na de maaltijd twee eetlepels yoghurt om dezelfde reden.
's Morgens
Brokken gemengd met blikvoer of gekookt vlees met broccoli en wat paarse zoete aardappel/ wortel en broccoli-kiemen. De eerste 2 gekookt, de broccolizaden kun je makkelijk zelf kiemen.
's Avonds net als 's morgens
Eiwitbron in brokken, blik of vlees, zo veel mogelijk witvlees en niet rauw (te veel risico met immuun gerelateerde kanker). Geen koolhydraten of veel rood vlees vindt kanker blijkbaar fijn en is lastiger te verteren.
Met mijn wilskracht en levensenergie en wetende dat als iemand van het leven hield en van elke seconde genoot, dit absoluut Vidar was, ga ik proberen de gebroken stukjes van mezelf weer aan elkaar te plakken. Ga ik proberen weer mijn idealen te verwezenlijken met hem daarbij altijd in mijn gedachten. Toch zal er altijd een puzzelstukje verloren blijven, zoals ik er al eerder enkele verloor... hoe goed ik ook mijn best doe de puzzel van mezelf weer in elkaar te zetten. Heel soms komen er ook weer mooie bijna passende puzzelstukjes bij en kun je je haast weer heel voelen. Ik ga puzzelen maar het zal tijd nodig hebben om weer een geheel te worden, maar het zal me met en voor Vidar lukken!
Gedichten
Gedichten schrijven en mooie herinneringsplekken creëren werkte helend.
Gedichten schrijven en mooie herinneringsplekken creëren werkte helend.
|
Candle in the wind
Vidar, my dancing hunter 23 mei 2013 - 25 mei 2023 🎶 💜🐾 Goodbye dancing hunter May you ever grow in our hearts You were the grace that placed itself Where my life was separated and apart You called out to more countries To never train with fear and pain Now you belong to heaven And the stars spell out your name And it seems to me you lived your life Like a candle in the wind Never fading with the sunset When the rain set in And your pawsteps will always fall here Along Europe's hunting hills Your candle burned out days before Your legend ever will ! Loveliness we've lost These empty days without your smile This torch we'll always carry For my dogdance golden boy And even though we try The truth brings us to tears All our words cannot express The joy you brought us through the years Goodbye dancing hunter May you ever grow in our hearts You were the grace that placed itself Where my live was separated and apart Goodbye dancing hunter From a girl lost without your soul Who'll miss the wings of your compassion More than you'll ever know 🎶💜🐾 Music: Elton John, Lyrics: partly me |
Vidar je was mijn candle in the wind, mijn dansende jager, mijn alles kunnertje, mijn leermeester, ons visite kaartje, mijn gelijke, mijn zielemaatje, mijn samen één gevoel, mijn inspirator, mijn lache bekkie, mijn speedy Vidi, mijn Nimrod toller, mijn heelwork kampioen, mijn volhouder, mijn vriendje met de oogjes die iedereen deed smelten, mijn Viet Friet, mijn owt open klasse finale hondje, mijn doorzetter, mijn mediator, mijn aanvoeler, mijn wonder hondje, mijn jacht maatje, mijn dans partner, mijn zo mooie lieve zachte hulp bij de glimlach op zoveel oude gezichten, mijn wijze jongen je bent mijn legende die nooit zal doven.
In leeftijd niet gekregen wat we samen verdienden maar in echte Leef tijd zoveel meer. Onze liefde zal niet stoppen waar zijn leven eindigt evenmin de vele herinneringen die we samen als één maakten. Zijn levenslessen zal ik zolang ik leef met trots blijven delen en uitdragen. Hij bracht me waar ik nu ben.
Dank je wel lieve Vidar mijn dansende jager, je zal nooit vergeten worden, ook jij was simply the best 🙏💜🐾
(De lymfklier kanker had zijn lymfeklieren en organen dusdanig doen groeien dat plassen en poepen nauwelijks meer ging en ook ademen meer moeite ging kosten, we hebben hem lijden moeten besparen omdat hij dat niet verdiend, uit onbeschrijfelijk veel liefde is hij losgelaten... maar wat doet dit even onbeschrijfelijk veel pijn)
Vivre, laat ons ons eigen gaan maar gaan, we hebben het altijd zo gedaan... ik laat hem 🙏💜🐾
In leeftijd niet gekregen wat we samen verdienden maar in echte Leef tijd zoveel meer. Onze liefde zal niet stoppen waar zijn leven eindigt evenmin de vele herinneringen die we samen als één maakten. Zijn levenslessen zal ik zolang ik leef met trots blijven delen en uitdragen. Hij bracht me waar ik nu ben.
Dank je wel lieve Vidar mijn dansende jager, je zal nooit vergeten worden, ook jij was simply the best 🙏💜🐾
(De lymfklier kanker had zijn lymfeklieren en organen dusdanig doen groeien dat plassen en poepen nauwelijks meer ging en ook ademen meer moeite ging kosten, we hebben hem lijden moeten besparen omdat hij dat niet verdiend, uit onbeschrijfelijk veel liefde is hij losgelaten... maar wat doet dit even onbeschrijfelijk veel pijn)
Vivre, laat ons ons eigen gaan maar gaan, we hebben het altijd zo gedaan... ik laat hem 🙏💜🐾
|
Tot ooit,
Jouw oogjes en neusje, Je keek ermee in mijn ziel, Je raakte ermee mijn hart Zonder jou oogjes, zonder jou neusje is niks meer paars maar veel nog zwart Jou neus tegen de mijne elke ochtend weer, Nu wakker worden zonder jou neusje doet zo verdomde zeer! Jou oogjes die diep in de mijn keken alles zagen en nog zoveel meer. Dat elke dag missen doet minstens net zo veel zeer. Toch voel ik en leer ik dat eigenlijk alles één is, Dat de ziel niet verdwijnt, dat het gaat om fysiek gemis. Dus samen één is dan niet gelijk aan alleen maar half, maar Al Één als een helende zalf. Mijn tranen voor jou zullen er voorlopig nog zijn. Zo ook de fysiek soms zo ondraaglijke pijn. Maar jouw levensvreugde, jouw dienstbaarheid, jouw levenslessen zullen me helpen. Ze zullen uiteindelijk mijn nu nog zo bloedende wonden doen stelpen. Dicht bij mezelf zal ik blijven, in mezelf en mijn intuïtie zal ik geloven. Al veel eerder in jou leven moest ik je dat beloven. Dit ging me nog niet altijd goed af en gaf soms met anderen wat strijd. Nu weet ik dat dit het waard is want ik wil niet mezelf kwijt. Nooit zal ik jou en al je wijze lessen vergeten lieve Viet, Ook jouw oogjes en neusje in en tegen de mijne niet. Via Njordi geef de oog en neus momentjes soms zo mooi door, Blijf dit doen, ik ben je er zo dankbaar voor. 10 jaar was je op aarde mijn engel en zielekind, En voel me nu ook door jouw als mijn bescherm engel bemind. Als ik nog op 1 ding mag hopen en in 1 ding wil geloven, is het in reincarnatie....kom je dan ooit ook fysiek bij me terug, wil je me dat beloven? Tot ooit Vietje, tot ooit Oogjes, tot ooit neusje......tot ooit Tijdloosheid Minuten, dagen, maanden zonder jou Zonder jou fysiek en tastbaar aan mijn zij Minuten, dagen, maanden voelen rauw Het doet pijn het niet meer wij Minuten, dagen, maanden niet meer tastbaar maar nog o zo voelbaar Niet meer aaibaar maar in gedachten altijd bij mij Minuten, dagen, maanden vergezel je me in elk gebaar Daarmee nog immer voelbaar aan mijn zij Minuten, dagen, maanden mag ik al leren Dat het fysiek gemis immens groot en pijnlijk is Minuten, dagen, maanden ben ik jou liefde en levenslessen aan het eren En leer jij me nog steeds dat echte liefde onvoorwaardelijk en tijdloos is. Minuten, dagen, maanden zullen jaren worden En altijd zul je bij me zijn Minuten, dagen, maanden, jaren zal ik verder leven. Grotendeels weer in vreugde met soms nog pijn Altijd in de wetenschap wat jij me allemaal hebt geleerd en gegeven Vele minuten, maanden en jaren zullen nog volgen Zonder jou naast me tastbaar en fysiek Maar met jou leringen en liefde in mijn gedachten Vele minuten, maanden, jaren zal ik die uitdragen trots en energiek Wetende dat ooit jij en vele eerdere leermeesters op me zullen wachten Trots, dankbaar en zoveel wijzer ga ik de volgende minuten, maanden, jaren aan. Altijd in vreugde terugdenkend aan jouw mooie bestaan. Altijd met jou als gids aan mijn zijde In trots en vreugde zonder het verdriet om jou fysieke gemis te vermijden. Voor altijd zullen we alle minuten, dagen, maanden, jaren samen zijn. Tijdloos zal onze liefde blijken Tijdloze liefde zal winnen van de pijn Vanuit tijdloosheid zul jij me altijd blijven helpen en verrijken. |
|
Vlinder troost
Vederlicht en ontroerend teer vlieg je naast me keer op keer In je gracieuze kleuren pracht geef je in je zachtheid kracht Van bloem naar bloem volg je mij vele meters zij aan zij Samen door de velden dwalen met jou fladderen de mooiste verhalen Vlinder troost is wat je geeft je bent de ziel die in alles leeft Vlinder volg me nog maar even je bent de mooiheid van het leven |
|
Leegte
Leeg is het leven zonder jou Kleurloos en stil is deze rouw Leeg in alle reuring van de dag Ik doe zoveel maar ben van slag Leeg de trainingen zonder mijn rode vriend Ik weet dat Njordi nu die plek verdiend Een leegte die zich uiteindelijk zal dichten vele tranen zullen de pijn gaan verlichten. De talloze dierbare herinneringen zullen helpen Om het bloed van deze rauwe leegte te doen stelpen Uiteindelijk zal mijn leegte weer opgevuld zijn En doet niet meer elke herinnering meer pijn Tot die tijd is deze kleurloze leegte goed Een leegte die ikzelf weer vullen en kleuren moed Hoe lang dat duurt dat weet ik niet Zonder jou is een groot verdriet Jij was zo groots aanwezig in mijn leven Dit kan ook alleen maar een grote leegte geven. Toch is het jouw spirituele aanwezigheid Die al regelmatig mij hart weer verblijdt Jou eindeloze liefde die nog steeds voelbaar is Leert me omgaan met jou fysieke gemis Die liefde vult stukje bij beetje het gapende gat Vult de leegte die ik voel in mijn hart. De leegte zal straks meer gevuld zijn dan ooit tevoren Gevuld met alle zo liefdevolle herinneringen die daarin horen Gevuld met jou eindeloze liefde en levenskracht Gevuld met en door jou, liefdevol en zacht Wat zal blijven is het fysieke gemis Die is draagbaar zodra mijn leegte weer gevuld is. En dat zal uiteindelijk gebeuren, daar zorg ik voor En vanuit die opgevulde leegte geef ik vol trots jou levenslessen door! |
|
Mijn Paarse Hart
Mijn paarse hart Mijn rijk gevulde paarse hart Vol met zoveel mooie herinneringen Van zovelen die al overgingen Mijn paarse hart Mijn rijk gevulde paarse hart Vol van alles wat ik mocht leren van hen Dat alles maakt me nu tot Gwen Mijn paarse hart Mijn rijk gevulde paarse hart Klopt de liefde die ze me mochten geven Dankbaar voor zoveel liefde in mijn leven Mijn paarse hart Mijn rijk gevulde paarse hart Ik beweeg op jou ritme en omarm Gevuld met liefde, herinneringen, levenslessen hou jij me warm 💜 Verjaardag zonder Morgen zal mijn verjaardag zijn Maar zonder jou En dat doet pijn Een verjaardag met een randje rouw Eentje zonder jou die me wakker maakt Zonder jou naast me op je rug Zonder jou dus nooit volmaakt Kon je nog maar even langskomen al was het maar heel vlug Kado wensen heb ik dan ook niet Want dat zou jou terug krijgen zijn Dat zou een oplossing zijn voor al dit verdriet Dat zou een einde maken aan de harten pijn Toch ga ik morgen wel een wens versturen Wees bij me in spirituele zin Kom de hele dag met me mee gluren Dan schenk ik voor ons de champagne in Laat je me dan ook weten dat je er bent Dat je meegeniet van mijn dag Laat me wat weten mijn rode vent Geef me een wapper met je rode vlag Laat me weten dat het je goed gaat Dat je je draai vindt aan die andere kant Dat is nu het mooiste kado dat bestaat Samen in gevoel en gedachten over het strand Morgen zal mijn verjaardag zijn fysiek moeilijk maar spiritueel toch fijn Wens ik. |
|
Al mij zo dierbare zielen
Vandaag worden vele mooie zielen herdacht Aan hun aardse leven dat zoveel moois bracht Herinneringen hieraan worden gevierd Hun gedenkplekken worden versierd Al denk ik nog elke dag aan mijn zielevriend Deze dag nog wat meer dat heeft hij zo verdiend Zijn Regenboogland is elke dag al vol kleuren Maar vandaag zal ik het nog wat extra opfleuren. De ziel is iets prachtigs en ongrijpbaar Moeilijk te begrijpen en onverklaarbaar Tegelijkertijd in alle geloven en overtuigingen beschreven En overal eenduidig een vorm van eeuwig leven. Dus gedenk ik vandaag alle voor mij zo belangrijk zielen die overgingen En zal ik hun liedjes voor hen zingen Haal vele mooie herinneringen op aan hun aardse leven En ben dankbaar dat die mij zijn gegeven Een van die zielen is nog steeds mijn zielemaat Nog steeds dichtbij en tot connectie in staat Fysiek even niet meer aai of tactiel voelbaar Maar immer aanwezig in elke gedachte en gebaar Vandaag vier ik zijn eeuwig ziele leven En alles wat hij me hiermee geeft en heeft gegeven Met een lach en een traan zoals elke dag Ben ik dankbaar dat ik zo'n bijzondere ziel kennen en nog steeds herkennen mag. |
|
Gekregen gedichtjes
Mijn liefste vriend zweeft door mijn ziel je hebt je geest naar mij gezonden Je tekens, mooi en zo subtiel K` had zo gezocht en je gevonden Mijn zielevriend zweeft in mijn hart daar waar de mooiste schatten binden ons pad loopt nu fysiek apart Ooit ga ik zoeken en je vinden Riava© Over het weids en prachtig veld waar de warmte ooit begon Wandelt onze sterke held dichtbij `s hemels purp`ren zon Gouden gloed leidt nu zijn schreden rust en vrijheid voert hem voort En voor immer, hier beneden weten wij zijn gouden oord Riava© Take the Love Take the love you had for me And turn it into laughter Turn it into blinding light to shine on you thereafter Take the love you have for me and show it to the world Something so amazing Needs to blossom unfurl Take the love that made us keep it burning bright Let that fire guide you Let it warm you through the night Take the love you shared with me And spread it out with gladness My life will not have been in vain If you can fight the sadness Take the love my darling It's yours to carry on Crow that love forevermore And then I won't be gone Donna Ashworth© |